Przeznaczenie

Zaczynam w nie znowu wierzyć chociaż przez lata się odcinałam od tej myśli, twierdząc, że to Ja decyduję — a nie ktoś? los?Bóg?

Upadałam kalecząc się okropnie i wyklinając Wszystkich , Odrzucając Wyciągnięte Dłonie i Wkurwiając się na ludzką głupotę, zawiść, zwykłe kurestwo i brak normalnej dla mnie ludzkiej empatii.

I kiedy przestawałam wierzyć w to co stanowi sens mojego istnienia oraz pojmowania świata i wydawało mi się, że już umarłam i pękło mi serce wydarzało się coś co powodowało, że odzyskiwałam wiarę. … I tak w roku 2018 dzięki:….Klinice Neurochirurgii UM w W-wie a konkretnie prof. P.Kunertowi i jego 2 doktorantom lek Arturowi Balasie i lek Mateuszowi Bieleckiemu “dotarło do mnie” , że przecież można wspólnie zrobić mnóstwo rzeczy…

Dziękuję też jednej osobie , której nazwiska nie chciałabym wymieniać ponieważ był dla mnie kopalnią wiedzy na temat klimatów panujących na różnych oddziałach neurochirurgicznych nieświadomym informatorem oraz znawcą tematu. Kolejny neurochirurg w moim życiu

Dzisiaj w projekt/działność udało się wciągnąć : 1/ prof x 1, 2/ lekarzy x 3 , 3/ rehabilitanta x 1, 4/ dziennikarkę/dziennikarza x 2, 5/ panią notariusz x 1 6/ Irlandczyka x 1 , 7/ pacjenci x 5, 8/ muzyka x 1

A projekt jest ogromnie łatwy i prosty – Odrobina życzliwości , normalny szacunek przynależny każdemu człowiekowi i wiara/nadzieja/przesłanie, że wspólnie możemy zmienić NASZ Świat.

Jeden komentarz

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany.